Lef en vertrouwen

En ineens is het overal: de roep om erkenning, ondersteuning, minder werkdruk en een rechtvaardiger salaris. Hoe die dingen gaan, moeten we maar niet onderzoeken. Al jaren hoor ik dezelfde roep, maar dan opeens zitten ‘we’ bij Nieuwsuur, Pauw, staat het in de kranten, beweegt de PO-Raad en zijn bijna 40.000 leerkrachten lid van een Facebook-groep. 40.000 leerkrachten? Ik kan je vertellen dat er in ieder geval één bestuurder tussen zit. Want ik steun dit initiatief uit de grond van mijn hart.

Soms mopper ik wel eens, maar over het algemeen ben ik iemand die kansen ziet, die aanpakt, van niet piepen en doorwerken. Zo vind ik iets als de normjaartaak erg discutabel. Het is goed om een kader te hebben, maar als we uren gaan tellen komen we er niet. We hebben tenslotte een vak waarbij passie en betrokkenheid hoog in het vaandel staat. Dat moet leidend zijn. Zoals zo vaak is gezegd: iedere leerkracht koopt regelmatig iets voor zijn klas en dient het bonnetje niet in, iedere leerkracht komt op een vrije dag terug voor een oudergesprek als er zorgen zijn, iedere leerkracht veegt zijn klas met regelmaat, geen school heeft een prikklok. We doen het gewoon. En waarschijnlijk blijven we het doen, omdat we er voor de kinderen zijn en ons niet laten weerhouden om dat te doen dat goed is. Ik zie dit soort praktijken echter nooit bij ambtenaren en in het bedrijfsleven….

 

Maar de rek is er uit. Het kan echt niet meer. Niet continue knijpen en tegelijk de druk opvoeren, maar structureel meer geld voor werkdrukverlaging, betere arbeidsomstandigheden en een rechtvaardiger salaris. Ik merk het bij schoolbezoeken en in gesprek met leerkrachten; maar ook bij schoolleiders, intern begeleiders en alle andere collega’s. We blijven de gaten maar dichtlopen. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van ons werk en de passie voor ons vak. Maar ook hier ben ik van kansen en doorpakken. Niet gaan piepen, maar doen. Met lef en vertrouwen. Ik wil op zoek naar wegen om de kracht daar te brengen waar hij hoort: in de klas, in de relatie tussen kind en leerkracht. En niet achter het bureau, in een map of met een bezem in de hand.

 

Hoe we dat gaan doen ga ik niet verzinnen – kan ik niet verzinnen, dat moeten we met elkaar doen. PO in Actie roept op tot actie om de politiek te overtuigen. Fantastisch. Zeker als het gaat om het salaris en een betere bekostiging voor het onderwijs. En als er acties komen: ik doe mee!

Daarnaast wil vanuit het veld op zoek naar ‘hoe gaan we het anders doen?’ Nieuwe wegen bedenken, andere wegen bewandelen; de focus leggen op daar waar hij moet liggen.

Met vertrouwen, lef en een beetje stout zijn.

Deel dit artikel:Email this to someoneShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn